برخی چهره های با نفوذ مجلس اعلام نمودند که 4 الی 5 وزیر رای اعتماد نخواهند آورد. کما اینکه 4 سال پیش نیز چنین شد و 4 وزیر پیشنهادی احمدی نژاد نتوانستند از مجلس رای اعتماد کسب نمایند. اما پس از رای اعتماد،  مجلس به وظیفه اصلی خود در خصوص نظارت دائم و دقیق بر عملکرد وزراء  و استفاده صحیح از ابزار پرسش و استیضاح به درستی استفاده ننمود . لذا مسئولیت بخش قابل توجهی از ضعف عملکرد برخی وزرا بر عهده مجلس می باشد. آیا نمایندگان محترم  مجلس در طرح سئوال و استیضاح  صرفا به منافع کلان کشور  می اندیشیدند؟ اگر چنین بود پس به چه دلیل با رایزنی و چند جلسه شبانه و گرفتن چند امتیاز برای منطقه خود از سئوال یا استیضاح صرف نظر می نمودند.  در موضوعی که منافع کلان کشور در حال آسیب دیدن است نماینده حق دارد با گرفتن چند امتیاز کوچک برای منطقه خود،  استفاده از ابزار نظارت بر عملکرد وزرا را کنار گذارد؟ اینکه نماینده مجلس با گرفتن امتیاز یک معونت وزیر یا رئیس سازمان   وظیفه نظارتی خود بر آن وزارتخانه را ضعیف نماید تاسف بر انگیز خواهد بود. نمایندگان مجلس بدانند چنانچه چند تن از وزرای معرفی شده را رد نمایند رئیس جمهور اشخاص جدیدی را با همان معیارهایی که در نظر دارد به عنوان جایگزین معرفی خواهد نمود . لذا مجلس باید وزرایی را رد نماید که وزارتخانه آنها از درجه اهمیت بالایی برخوردار است و شخص معرفی  شده از تجربه و توانایی و کار آمدی لازم برای اداره آن  وزارتخانه بر خوردار نباشد. به این نکته نیز توجه شود که گاهی رئیس جمهور روی گزینه ای نظر خاص دارد در آن صورت حتی اگر مجلس او را رد کند رئیس جمهور یا وی را به عنوان معاون  خود منصوب می کند یا در یکی از سمت های مهم زیر نظر دولت از قبیل مدیر عامل یکی از شرکتهای نفتی، مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی، مدیر عامل راه آهن، سازمان بنادر و دریا نوردی، سازمان گسترش یا توسعه  یا رئیس سازمان انرژی هسته ای  که جایگاه بسیار مهم و حساسی هستند منصوب خواهد نمود. آیا بهتر نبود 4 سال پیش مجلس بجای رد پی در پی گزینه های معرفی شده توسط رئیس جمهور در مرحله  معرفی به مجلس، در طول دوران وزارت  با نگاه دقیق و عالمانه عملکرد این وزرا را رصد می نمود و وزرای ضعیف را با  استیضاح برکنار می کرد. مجلس هفتم نقش نظارتی قدرتمندی نداشت  و دیوان محاسبات در آن دوران به وظایف خود به درستی عمل نمی نمود دیوان محاسبات و مرکز پژوهش ها  مراکز قدرتمندی در اختیارمجلس می باشند. این دو مرکز می توانند مشاوران امینی برای مجلس نشینان برای تصمیم گیری در خصوص هر یک از وزارتخانه ها باشند. بنا بر این به نمایندگان محترم مجلس پیشنهاد می شود اگر گزینه ای  نمره حداقلی را نیز کسب نمی کنند رد نمایند و تمرکز مجلس بر وزرا  در حین کار باشد و کوپن های خود برای رد وزرای ضعیف را در طی چهار سال استفاده نماید تا با اعمال نقش نظارتی قوی اثبات نمایند که مجلس واقعا در راس همه امور است. رد 4 یا 5 وزیر در مرحله اول بهتر است یا در طول 4 سال  کار دولت؟  برای نظارت در حین کار وزرا کار گروه ویژه ای تحت نظر هیئت رئیسه مجلس متشکل از دیوان محاسبات، مرکز پژوهش ها، سازمان بازرسی و چند رئیس کمیسیون ها تشکیل شود. این کارگروه در طول مدت 4 سال فعالیت دولت بر عملکرد وزرا نظارت دائم داشته باشد و هر وزیری را که نا توان در اجرای وظایف محوطه تشخص داد با ذکر دلایل به نمایندگان مجلس معرفی نماید تا نمایندگان در این خصوص هر اقدامی که صلاح می دانند انجام دهند. نظارت در حین کار دولت خیلی مهمتر از تائید یا رد وزرا در ابتدای کار دولت است.  با توجه به شرایط 4 سال آینده کشور اجرای پیشنهادات مطرح شده می تواند سازنده و راهگشا تر باشد.