منصور ملکی، دانشجوی دکتری اقتصاد - انگلستان    
۲۷ دی ۱۳۸۸ 
در این فتنه ها و آشوب های دشمن شاد کن، بعضا رفتارهایی از دوستان می بینیم که درد زمانه را دو چندان می کند و با خود می گویم، روزگاری را سپری می کنیم که هم از منافق و فتنه گر باید بکشیم و هم از دوستانی که هر از چندی خون به دل می کنند.
 
غم زمانه خورم یا فراق یار کشم ... به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

درحالی که جریان فتنه در حدی که توان داشت کمر به تضعیف نظام بست و اجانب و استکبار و صهیونیست با دل هایی مسرور و لبهایی خندان به تماشای بازیگری ما نشسته اند، برخی دوستان هم با رفتارشان جفا کردند و بر غم جور دشمن افزودند،
 
گر دوست کند جفا و دشمن هم جور ... پس فرق میان دوست و دشمن درچیست؟

در اینجا روی سخن با رئیس جمهورمان دکتر احمدی نژاد است. این ملت با رای بالایی که به شما دادند بیش از همه نشان دادند که به ساده زیستی، عدالت گرایی و از همه مهمتر ولایت مداری شما رای دادند. در این چند ماهه برخی انتصاب هایی که جنابعالی انجام داده اید و پافشاری بر دفاع از دوستان نزدیکتان من جمله جناب مشایی، دوستان واقعی انقلاب و ولایت را متحیر و محزون کرده است. واقعا شما در جناب مشایی چه دیده اید که یک هفته حکم ولی امر را بی پاسخ می گذارید؟ آقای مشایی چه تبحری در علوم اسلامی دارد که نظریه پایان دوران اسلام گرایی را مطرح می کنند؟ انگار ایشان با خود عهد کرده هر از چندی خون به دل دوستان و خنده در لب دشمنان قرار دهد. زمانی دوستی با مردم اسرائیل، زمانی نظریات بدیع در مورد اسلام گرایی و اکنون هم مظلوم تر از حضرت نوح (ع) پیدا نکرده اند و مدیریت ایشان را زیر سوال می برند؟ آقای احمدی نژاد، این دوستی که شما سرسختانه از او حمایت می کنید، مگر نه این است که هر از چندی دل دشمن را شاد و دل دوستان را مکدر می کند؟
 
آن دوست که بی وفاست دشمن به از اوست ...  آن نقره که بی بهاست آهن به از اوست

ولی متاسفانه انگار دکتر احمدی نژاد خیل دل سوزان نظام و انقلاب را در دایره دوستان خود نمی بینند و بهایی برای این نقدها قائل نیستند. شاید ایشان هم مسحور حرف ها و اندیشه های این دوستشان شده اند که اینگونه در جواب دل سوزان خود می گویند:
 
آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم ... شیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم

به فرض هم اگر شما برخی منتقدین خود را جزء دوستانتان محسوب نمی کنید لااقل باور کنید که این نقد ها از سر دلسوزی و اصلاح است.
 
دشمن دانا که غــم جـان بــود ... بهتــر از آن دوست که نادان بـود

جناب آقای احمدی نژاد، آنها که از روی دلسوزی بعضا نقدهایی به اینگونه تصمیمات و جانب داری های جنابعالی دارند دوستان واقعی شما و دلسوزان نظامند پس چرا شما هم از سر دوستی اندکی به دل نگرانی ها و نصیحت هایشان نمی اندیشید؟
 
ما در تو به چشم دوستی می بینیم ...ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

یک معمای عجیب در ذهنمان شکل گرفته که چرا آقای احمدی نژاد بعضا علاقه وافری به استفاده از کسانی دارند که پرحاشیه و مساله دارند. همه فکر می کردیم که اینگونه انتصاب ها در حد افرادی مانند مرحوم کردان، جناب رحیمی و مشایی خواهد ماند که به ناگاه جناب مرتضوی هم که در حوادث کهریزک باید پاسخگو باشند به یک مسئولیت دولتی منصوب می شوند! جناب آقای احمدی نژاد، زمان های مسئولیت به سرعت سپری می شود و آنچه می ماند سوابق و رفتارهای ماست که از ذهن ها پاک نمی شود.

ای کاش این نصایح مولایمان علی (ع) منشور رفتار سیاست مداران در زمینه انتصاب مدیران می شد، حضرت علی (علیه السّلام) در عهدنامه خود به مالک اشتر می فرماید:« تو آنان (کارگزاران) را به سابقه ای که با مردم نیک داشته اند آزمایش کن و بر آن کس اعتماد کن که میان همه اثری نیکو به جای گذاشته و به امانت داری از همه معروفتر است که این نوع انتخاب علامت خیر خواهی تو برای دین خداست و برای کسی است که کار را به دست تو سپرده است، ... کارگزاران خود را از اهل تجربه و حیا برگزین، ... کارگزاران خود را از خانواده های پاکدامن و از کسانی که سبقت در اسلام دارند برگزین که از نظر اخلاق بزرگوارترین و از نظر آبرو محفوظ تر و طمع شان کمتر و عاقبت نگری شان فزونتر است، ... بر سر هر یک از کارهایت رئیس و کاردانی را بگذار که بزرگی کار او را خسته نکند و زیادی کار او را پریشان نسازد، ... فردی را انتخاب کن که به نظرت از دیگران خیرخواه تر و در برابر فرمان پروردگار و رسول خدا و امامت مطیع تر باشد. از میان اشخاص پاکترین و بردبارترین را برگزین. کسی که هنگام خشم صبوری کند و از پذیرفتن عذر خطاکار آرامش یابد. با ضعیفان مهربان و با زورگویان تند و خشن باشد و کسی که درشتی دیگران او را جا نکند و نرمی و ملاطفت او را نگیرد، ... به رفتار کارگزارانت بیندیش و پس از آزمایش آنها را به کارهایی، منصوب کن و به میل خود و بدون مشورت با دیگران آنها را به کار مگمار. زیرا دنبال هوای نفس رفتن و به رای دیگران توجه نکردن از موارد ظلم و خیانت محسوب می شود»